1912 Ο ελληνικός στρατός καταλαμβάνει τα Γιαννιτσά.

Κατά τους πρώτους φθινοπωρινούς μήνες του 1821, ο Δημ. Υψηλάντης ασχολήθηκε με το πρόβλημα της Εθνοσυνελεύσεως, που όπως νόμιζε, θα έλυνε το πολιτικό πρόβλημα. Κάλεσε όλους τους Έλληνες να εκλέξουν αντιπροσώπους για εθνική συνέλευση, που θα συνερχόταν στο Άργος. Οι πρόκριτοι όμως της Πελοποννήσου, καθοδηγούμενοι από τον Μαυροκορδάτο, στον οποίο είχε ανατεθεί από τον Υψηλάντη πολιτική οργάνωση της Δυτικής Ελλάδος, κατόρθωσαν να ενσωματώσουν τον Υψηλάντη στη δική τους εκπροσώπηση. Προσήλθαν στο Άργος όχι ως μεμονωμένοι εκπρόσωποι αλλά ως σώμα πολιτικών, ως ‘’Πελοποννησιακή Γερουσία’’ με πρόεδρο τον Δημ. Υψηλάντη, που την είχε αποκηρύξει! Οι εργασίες άρχισαν στο Άργος, αλλά επειδή αυτό γειτνίαζε με το Ναύπλιο, στο οποίο υπήρχε ισχυρή τουρκική παρουσία, οι ‘’παραστάτες’’ μεταφέρθηκαν σε ένα παραθαλάσσιο χωριό, την Πιάδα, κοντά στην αρχαία Επίδαυρο, για να προστατεύονται από τα πλοία της Ύδρας και των Σπετσών.

1897 Συνθήκη Κωνσταντινούπολης μεταξύ Ελλάδος-Τουρκίας με την οποία τερματίζεται ο ατυχής για την Ελλάδα πόλεμος του 1897.

1824: ΕΜΦΥΛΙΟΣ: Έτσι, για την επιβολή της ‘’εννόμου τάξεως’’ ο Γκούρας κατέβηκε στο Μοριά με 3.000 άνδρες, την ώρα που οι Αιγύπτιοι ετοιμάζονταν να κάνουν απόβαση. Ακολούθησε και ο νουνεχής Περραιβός, οι Σουλιώτες και ακόμη ο Καραϊσκάκης. Όλο το στρατόπεδο των Σαλώνων κατέβηκε μέσω Βοστίτσας στην Πελοπόννησο. Η μισή Ελλάδα εναντίον της άλλης μισής. Μάταια ο Νικηταράς έγραφε στον Γκούρα πώς αντί της σφαγής είναι προτιμότερη η σύγκληση μιας Εθνοσυνελεύσεως προς εξομάλυνση των διαφορών. Φωνή εις ώτα μη ακουόντων. Μόνον ο Ανδρούτσος τελείως απομονωμένος, δεν κατέβηκε στο Μοριά. Με υπόδειξη του Κωλέττη πιάστηκε για συνεργασία με τους Τούρκους από τον Γκούρα, φυλακίστηκε στην Ακρόπολη των Αθηνών και με διαταγή του Γκούρα δολοφονήθηκε ένα ζοφερό βράδυ και το κορμί του πετάχτηκε στα βράχια.

1821 Οι Έλληνες καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος των Πατρών και αναγκάζουν τους Τούρκους να κλεισθούν στο φρούριο.

1822 Μάχη στο Κεφαλόβρυσο Αιτωλίας μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων, οι οποίοι υποχωρούν στα βουνά.

1827 Η Πύλη μαθαίνει την καταστροφή του στόλου της εις το Ναυαρίνο, διαμαρτύρεται προς τις μεγάλες δυνάμεις και απειλεί με σφαγές τους Έλληνες.

1824: ΕΜΦΥΛΙΟΣ: Ο πόλεμος έπαιρνε διαστάσεις. Οι Πελοποννήσιοι πρόκριτοι που παραμερίστηκαν από την τριάδα Κουντουριώτη-Μαυροκορδάτου-Κωλέττη, προσεταιρίστηκαν τον παλαιό εχθρό τους τον Κολοκοτρώνη, που άρχισε σταδιακά να μπαίνει στο μακάβριο χορό του εμφυλίου. Κατά πρώτον, έστειλε τον γυιό του Πάνο και τον Κανέλλο Δεληγιάννη προς ενίσχυση των Ντρέδων. Ο Παπαφλέσσας και ο Μακρυγιάννης, ανάμεσα σε δύο μέτωπα, μόλις κατάφεραν να γλυτώσουν. Ξέφυγαν με μύριες δυσκολίες και έφθασαν στην Τριπολιτσά και από εκεί στο Ναύπλιο σε άθλια κατάσταση. Και τότε ο Κωλέττης έπεισε τους Κουντουριώτη-Μαυροκοδράτο, ότι μόνον με Ρουμελιώτες οπλαρχηγούς μπορούν να αντιβγούν στους αντιπάλους τους. Άρχισε λοιπόν η κάθοδος ρουμελιώτικων στρατευμάτων στο Μοριά. Ο αγώνας έχασε τα όποια κοινωνικά χαρακτηριστικά του και προσέλαβε χαρακτήρα τοπικιστικό: Ρούμελη εναντίον Μοριά. Ήδη ο Μακρυγιάννης πολεμούσε από καιρό εναντίον του Μοριά. Και ας μαίνεται στα ‘’Απομνημονεύματά ‘’ του κατά του εμφυλίου. Αυτός μάλιστα έπεισε και τον διστακτικό Γιάννη Γκούρα να κατεβεί με τους άνδρες του στο Μοριά. Βέβαια, για τον πολεμικότατο αλλά φιλοχρήματο και σκληρότατο, Γκούρα προείχαν τα λόγια και οι παροχές του Κωλέττη.