1827 Ο Φαβιέρος με τακτικές δυνάμεις ξεκινά από τα Μέθανα για την Χίο.

1922 Αρχίζει η εκκένωση της Ανατολικής Θράκης από τον ελληνικό πληθυσμό, που υπολογίζεται εις 250.000, η δε φάλαγγα που περνά τον Έβρο έχει μήκος άνω των είκοσι μιλίων.

331π.Χ. Η μάχη εις τα Γαυγάμηλα, εις την οποία ο Αλέξανδρος κατανίκησε τον πολυάριθμο στρατό του Δρείου.

1826 Ο Ιωάννης γκούρας, φρούραρχος της Ακροπόλεως, φονεύεται από εχθρική σφαίρα στον κρόταφο, σε ηλικία 35 ετών, ενώ επιτηρούσε τις εχθρικές γραμμές.

1861 Ετέθησαν εις κυκλοφορία τα πρώτα ελληνικά γραμματόσημα με παράστασιν κεφαλής του Ερμή, γνωστά και ως ‘’μεγάλη κεφαλή του Έρμου’’.

1826: Συγκλονιστική από άποψη λογοτεχνική και ιστορική είναι η περιγραφή της συμφιλιώσεως του Μακρυγιάννη και του Γκούρα, που έτρεχε, μετανιωμένος για τα όσα είχε πράξει, σαν δαιμονισμένος, όπου υπήρχε κίνδυνος. Γράφει ο Μακρυγιάννης: ‘’Τότε έκατζε ο Γκούρας και οι άλλοι και φάγαμεν ψωμί, τραγουδήσαμεν και εγλεντήσαμεν. Με περικάλεσε ο Γκούρας κι ο Παπακώστας να τραγουδήσω, ότι είχαμε τόσον καιρόν όπου δεν είχαμε τραγουδήση. Τραγουδούσα καλά. Τότε λέγω ένα τραγούδι: ‘’Ο ήλιος εβασίλεψε, Έλληνά μου βασίλεψε και το φεγγάρι εχάθη, κι ο καθαρός Αυγερινός που πάει κοντά στην Πούλια τα τέσσερα κουβέντιαζαν και κρυφοκουβεντιάζουν. Γυρίζει ο ήλιος και του λέει, γυρίζει και τους κρένει. Εψές όπου βασίλεψα πίσου από μια ραχούλα, άκ’ σα γυναικεία κλάματα κι αντρών τα μύργια λόγια, γι΄αυτά τα κορμιά στον κάμπο ξαπλωμένα, και μέσα στο αίμα το πολύ ειν’ όλα βουτηγμένα. Για την πατρίδα πήγανε στον Άδη τα καημένα ‘’.

1822 Ο αιγυπτιακός στόλος αποβιβάζει στρατεύματα εις την Σούδα της Κρήτης.

1822 Οι Παλαιών Πατρών Γερμανός και Γ. Μαυρομιχάλης μεταφέρουν επιστολές της κυβερνήσεως στον πάπα.

1831: ΝΑΥΠΛΙΟ: Σε θέματα τιμής ο λόγος της μάνας ήταν νόμος στη Μάνη. Γι’ αυτό σε παλαιά μας εργασία σημειώναμε: για τους δύο Μανιάτες οι λόγοι που τους ώθησαν στο έγκλημα ήσαν προσωπικοί, ζήτημα οικογενειακής τιμής, γι’ αυτούς όμως που τους εξώθησαν στο έγκλημα οι λόγοι ήσαν πολιτικοί. Προς επίρρωση μάλιστα παραθέταμε και την άποψη ενός μεγάλου ιστορικού: ‘’Η άγρια δολοφονία του Καποδιστρίου πρέπει εν πρώτοις να θεωρηθή ως έργον της αιματηράς εκείνης εκδικήσεως, ήτις εν Μάνη συνδέεται στενώτατα προς την φύσιν της χώρας και των ανθρώπων. Δεν πρέπει όμως ένεκα τούτου και να απογυμνώσει τις την πράξιν από τον πολιτικόν της χαρακτήρα’’. (Μέντελσον-Βαλθόλδυ, Η Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως).