272 π.Χ. Αποθνήσκει ο Πύρρος εις το Άργος.

1822 Το Βουλευτικόν διορίζει στρατηγό της Δυτικής Ελλάδος τον Μάρκο Μπότσαρη.

1823 Αμφίρροπη ναυμαχία του ελληνικού και τουρκικού στόλου εις το ακρωτήριο του Αρτεμισίου.

1828: Όταν έφτασε στην Ελλάδα ως Κυβερνήτης ο Ιω. Καποδίστριας, ο Αναγνωστόπουλος διορίστηκε το 1828 νομάρχης Ηλείας, θέση που εκράτησε ως την εκτέλεση του Κυβερνήτη. Χρημάτισε, ακολούθως, νομάρχης στην Εύβοια και στη Λακωνία και θα έκλεινε την καθ’ όλα λαμπρή του σταδιοδρομία με τη δάφνη της υστεροφημίας, αν δεν εξέδιδε τον άδικο λίβελλο κατά του Ξάνθου. Πάντως, η τότε ελληνική κυβέρνηση, ξεπερνώντας την έντονη αδικία, τίμησε και τους δύο άντρες με τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος, αναγνωρίζοντας την προσφορά τους. Μετά από λίγο και οι δύο οδηγήθηκαν στον τάφο. Πρώτος ο Ξάνθος το 1852 και δύο χρόνια μετά, το 1854 ο Αναγνωστόπουλος από τη χολέρα, που ενέσκηψε στην Αθήνα λόγω του αποκλεισμού, τον οποίο είχε επιβάλει στον Πειραιά ο αγγλογαλλικός στόλος, ενώ μαινόταν ο Κριμαϊκός πόλεμος ανάμεσα στη Ρωσία και στην Τουρκία στο πλευρό της οποίας μάχονταν οι Αγγλογάλλοι. Παρά τις αντιθέσεις που ανέκυψαν στο τέλος της ζωής τους, ο Ξάνθος και ο Αναγνωστόπουλος είχαν ένα κοινό σημείο: πέθαναν και οι δύο πένητες. Αυτός, άλλωστε είναι και ο μεγάλος έπαινός τους.

1645 Οι Τούρκοι κυριεύουν το Ρέθυμνο και προβαίνουν σε φοβερές κακουργίες και διαρπαγές, ενώ οι αμυνόμενοι υπό τον Κερασίνη εγκλείονται στο φρούριο.

1826 Ο Ν. Κριεζώτης κατορθώνει να εισέλθει με 500 παλληκάρια του εις την υπό του Κιουταχή πολιορκούμενη Ακρόπολιν.

1826: Παρά τον κίνδυνο αυτό, ο Αναγνωστόπουλος δεν εδίστασε. Έφθασε στην Κωνσταντινούπολη και προσέφυγε στο Ρώσο πρέσβη Ριβοπιέρ, για να ζητήσει τη συνδρομή του τόσο για τη μετάβαση στη Ρωσία όσο και για την άμεση συνάντηση με το νέο τσάρο Νικόλαο Α’. Ο Ριβοπιέρ παρέλαβε τα έγγραφα και για να μη δημιουργηθεί καμία διπλωματική περιπλοκή υποσχέθηκε πως θα τα αποστείλει αυτός εν ασφαλεία με το διπλωματικό ταχυδρομείο στην Πετρούπολη, έτσι που σύντομώτατα ο τσάρος να ενημερωθεί για τα συμβαίνοντα στην Ελλάδα, από την άλλη, υπέδειξε στον Αναγμωστόπουλο να επιστρέψει στην εοαναστατημένη Ελλάδα, αφού του προσέφερε πλουσιώτατα δώρα, τα οποία υπερήφανα αρνήθηκε να λάβει, διότι πλούτο θεωρούσε την πενία του. Το αποτέλεσμα της αποστολής αυτής ήτο άμεσο και αποτελεσματικό. Πέρα από τις διπλωματικές ενέργειες, ο τσάρος διέταξε πάραυτα την κάθοδο του ρωσικού στόλου στη Μεσόγειο, με τη συμβολή του οποίου σημειώθηκε το τρόπαιο του Ναυαρίνου.

325 π.Χ. Ο Νέαρχος καταπλέει εις την Σαγγάδα των Ινδιών, την οποίαν μετωνόμασεν εις ‘’Λιμένα Αλεξάνδρου’’

1480 Ο Κροκόδειλος Κλαδάς με δύναμη μεγαλύτερη των 15.000 ανδρών εκδιώκει τους Τούρκους από τα φρούριά τους βόρεια της Μάνης και υψώνει την Βυζαντινή σημαία με τον δικέφαλο αετό.

Εφόσον, από την αρχή του Αγώνα, υπήρξε στενός συνεργάτης του Δημ. Υψηλάντη, ο Παν. Αναγνωστόπουλος έλαβε μέρος σε όλα τα στρατιωτικά γεγονότα, όπως η άλωση της Τριπολιτσάς και η μάχη των Δερβενακίων, κυρίως όμως διακρίθηκε κατά την επιδρομή του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο, όταν ο Υψηλάντης που είχε αποσυρθεί από την ενεργό δράση λόγω των εμφυλίων πολέμων, επανήλθε για να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του. Ο Αναγνωστόπουλος στην κρίσιμη ιστορική τούτη φάση επέδειξε αυταπάρνηση Σπαρτιάτη, αγωνίστηκε με αυτοθυσία περιφρονώντας βαθμούς, μισθούς και αξιώματα. Το 1826, ως πληρεξούσιος στην Γ’ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνος, επιφορτίσθηκε με την υπεύθυνη αποστολή να μεταβεί στη Ρωσία και να μεταφέρει προς τον τσάρο επιστολές με την παράκληση για άμεση βοήθεια, γιατί η Επανάσταση έπνεε τα λοίσθια, έχοντας να αντιμετωπίσει στη Στερεά τον Κιουταχή με το άνθος του τουρκικού στρατού, στην Πελοπόννησο τον Ιμπραήμ και στη θάλασσα τον ενωμένο τουρκοαιγυπτιακό στόλο. Για να φθάσει όμως σύντομα στη Ρωσία, ήταν αναγκαίο να διέλθει από την Κωνσταντινούπολη, όπου αν γινόταν αντιληπτός, πάραυτα ο δήμιος θα του έκοβε το λαιμό ή θα του περνούσε θηλιά στο λαιμό.